از هر ابزار مثل عشق استفاده کن
+ نوشته شده در سی و یکم فروردین 1387ساعت 11 توسط پدرام
|
تقدیر مواظب است تا هیچ گاه حوصله انسان سر نرود
+ نوشته شده در سی و یکم فروردین 1387ساعت 11 توسط پدرام
|
عشق كلاسيك كتابي است كه همه خواهان خواندن ان هستند . اما هرگز ان را نمي خوانند
+ نوشته شده در سی ام فروردین 1387ساعت 20 توسط پدرام
|
هرگز اين چهار چيز را در زندگيت نشکن: اعتماد ، قول ، رابطه و قلب زيرا وقتی اين ها می شکنند صدا ندارند ! ولی درد بسياری دارند
+ نوشته شده در بیست و نهم فروردین 1387ساعت 13 توسط پدرام
|
به نظر خوشبین . ما در بهترین جهان ممکن زندگی می کنیم و بدبین می ترسد حق با خوشبین باشد
+ نوشته شده در بیست و چهارم فروردین 1387ساعت 10 توسط پدرام
|
امنيت توهمي بيش نيست . زندگي يا ماجراجويي است يا هيچ!
+ نوشته شده در بیست و دوم فروردین 1387ساعت 10 توسط پدرام
|
رذایل مانند فضایل پاداش خاص خود را دارد
+ نوشته شده در بیست و دوم فروردین 1387ساعت 9 توسط پدرام
|
در دنياي يك انسان فقير ، حاصل انديشه هاي فقيرانه و غافلانه ي اوست و ثروت در دنياي يك انسان ثروتمند حاصل انديشه هاي ثروت جويانه ي اوست .
+ نوشته شده در بیستم فروردین 1387ساعت 15 توسط پدرام
|
زیاد به اینده نمی اندیشم . زیرا می دانم خواهی نخواهی خواهد امد
+ نوشته شده در بیستم فروردین 1387ساعت 10 توسط پدرام
|
تفکر ما را از تحصیل بی نیاز و تحصیل ما را از تفکر باز می دارد
+ نوشته شده در نوزدهم فروردین 1387ساعت 10 توسط پدرام
|
هنرمند از موزه بازدید می کند و فخر فروش در ان زندگی
+ نوشته شده در هجدهم فروردین 1387ساعت 9 توسط پدرام
|
آدم ها در دو حالت همدیگر را ترك می كنند: اول اینكه احساس كنند كسی دوستشون نداره و دوم اینكه احساس كنند یكی خیلی دوستشون داره
+ نوشته شده در هجدهم فروردین 1387ساعت 9 توسط پدرام
|
کاغذ سفيد را هر چه قدر هم که تميز و زيبا باشد کسي قاب نمي گيرد ، براي ماندگاري در ذهن ها بايد حرفي براي گفتن داشت
+ نوشته شده در هفدهم فروردین 1387ساعت 9 توسط پدرام
|
۱ شمع می تواند هزاران شمع را روشن کند . بدون انکه چیزی از دست بدهد. ماننده شادی که هیچگاه با تقسیم کردن کم نمی شود
+ نوشته شده در چهاردهم فروردین 1387ساعت 11 توسط پدرام
|
از زندگي هر آنچه لياقتش را داريم به ما ميرسد نه آنچه که آرزويش را داريم
+ نوشته شده در یازدهم فروردین 1387ساعت 18 توسط پدرام
|
همچون پرنده ای باش که بر روی شاخه ای سست می نشیند و اواز می خواند. شاخه به سختی می لرزد ولی پرنده هم چنان ادامه می دهد زیرا اطمینان دارد که بال و پر دارد
+ نوشته شده در ششم فروردین 1387ساعت 15 توسط پدرام
|
