پدرام

اگه! با تو نبودم برات که بودم ...

چون دستم بوی گل میداد مارا به جرم چیدن گل محکو کردن .. اما کسی فکر نکرد شاید !!! من هم گلی کاشته با شم ......

دوست داشتم دو جان داشتم تا یکی  را فدات می کردم  یکی را تقدیمت.....

 دل به کسي نبند چون اين دنيا اينقدر کوچيکه که دو تا دل توش جا نميشه ولي اگه بستي ديگه ازش جدا نشو چون اين دنيا اينقدر بزرگه که ديگه پيداش نميکني

 

کسیکه از تو انتقاد میکند . میخواهد مثل تو باشد.....

زیره بارون یک عمر تک و تنهام  اسوپاسم خستیه خستیه خسته یا عاشقم یا بی هواسم؟؟؟؟؟

 دلم تنگ تونيست دلم تنگ خودم است .... دلم تنگ دستان تو نيست .... بلكه براي دستان خودم تنگ است ... دلم براي دل تو نمي تپد ... دلم براي خودم مي تپد ... چرا كه من و تو از روز اول كي بوديم براي هميشه وعده مان هم همين بود . هم اكنون دنبال خودم مي گردم .... من كجايم

 

عاشقی نا شناخته و همچون برگی خزان زده که تنها بر شاخه ای اویزان است. روزگاری نه چندان طولانی را بی بهار . و اکنون در فصلی بی خزان ارام خفته.. ارامگاهش پنهان شده زیره رد پای انسانهای است که بدون فکر قدم بر میدارند!  و خفته است به پسه دلهای هر چند کو چک اما مهربون

 قلب پاک يکبار باخته مي شود آنکه دو بار شد هوس است نه يک عشق پاک

آگاهی سر آغاز آزادی است

  تنهايي بهتر از گدايي محبت است

هر وقت شاد هستي آروم بخند، كه غم بيدار نشه...و هر وقت غمگيني آروم گريه كن تا شادي نا اميد نشه

شکست چیزی نیست بجزدست کشیدن از تلاش 

 نقش خاطر تو را در ميان رمل هاي كويري دلم جاودانه مي كنم و شمع روشن نگاه زردم را تا آنسوتر از درياي بيكرانه اميد به انتظار مي گذارم تا تو را در يلداي آرزو در ميان صدفهاي شكسته عشق هم چون امواج شناور بر ساحل دلنشين شب در آغوش بگيرم آرام تر از سكوت و بي رنگ تر از احساس شبانه عشق آنگاه ، سكوت، و تنها سكوت مرا با تو خواهد ديد دل بيقرار مرا، در تلاقي نگاه سبز آبي چشمان تو

زندگي بقچه اي انباشته از اندوه است گل رز با گل يخ مانوس است گل ياس اصل گل اين چمن بي روح است من و تو با گلي از جنس توهم هستيم شبنم سرد زمان بر رخ ما بنشيند عاشقي حرف دل است دل گله اش خونين است سرخي روي من و تو همه اش از شكن اين دل اندوهگين است

 سبز سرخ آبي و هر رنگ که در درونت ببيني سفيد نقطه لازم نيست . سکوت لذتي خاموش ا ست ميان رفتن و ماندن.

 از سر ديواري شاخه تاکي را سر به برون ديدم خوشه انگوري، با همه زيبايي گشته نگون ديدم عاشق و مست و شيدا بود راز نهانش پيدا بود سر به زمين تاک از پر ثمري بر سر پا سرو از بي هنري نکته روشني از اين راز زمانه بود قصه قسمت هستي جمله بهانه بود هر شاخي پر ثمر افتد بر روي خاک تکيه گاهي چو من بايدش همچو تاک من هم سر پر ثمري دارم چون تاکم و بار و بري دارم افتاده به خاکم و مي داني من هم ز هنر خبري دارم من که چو تاکي تکيه گهي مي جويم رو به تو آرم سوي تو مي پويم

توي هر گوشه اين شهر دارم از عشق تو يادي مي سوزونه منو ياد، دلي كه به من ندادي

 

 بزرگترين آرزوي من اين هست كه كوچكترين آرزوي كسي باشم كه دوستش دارم :

 

ای کاش مرگ انسان  دست خود انسان بود ..................

 من به دو چيز عشق مي ورزم يكي تو و ديگري وجود تو به دو چيزاعتقاد دارم يكي خدا وديگري تو من در اين دنيا دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري خوشبختي تو من اين دنيا را براي دو چي ميخواهم يكي تو وديگري براي با تو موندن تا هميشه دوستت دارم

عشق مثل ابه . میتونی توی دستاد قایمیش کنی .اما اخرش یه روز دستاتو وا میکنی   میبینی  نیست.قطره قطره چکیده.. بی انکه به فهمی دستاد پر از اب بوده......

خوشبختی یعنی، هر روز مژده ای تازه شنیدن